- Диданд: 61
Суд яке аз шохаҳои асосии ҳокимияти давлатӣ мебошад, ки дар ҷомеаи ҳуқуқбунёд нақши ҳалкунанда дорад. Он кафили волоияти қонун буда, масъули таъмини ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрвандон, инчунин барқарор намудани адолати иҷтимоӣ мебошад.
Дар ҳолати поймол гардидани ҳуқуқ ва озодиҳои шахс, маҳз суд ҳамчун мақомоти мустақил ва беғараз, сари вақт ва одилона масъалаҳоро баррасӣ намуда, бо қарорҳои худ адолатро барқарор мекунад.
Илова бар ин, суд дар ҳалли баҳсҳои ҳуқуқӣ байни шаҳрвандон, ташкилотҳо ва мақомоти давлатӣ нақши калидӣ дорад. Ҳамзамон, фаъолияти одилонаи судҳо ба коҳиш ёфтани зӯроварӣ, худсарӣ ва беқонунӣ мусоидат мекунад, ки ин ба таҳкими адолати иҷтимоӣ маҳсуб меёбад.
- Диданд: 72
Дастгоҳи раиси ноҳия
1.Сармутахассиси шуъбаи ташкилӣ ва кор бо кадрҳо
2.Мутахассиси шуъбаи ташкилӣ ва кор бо кадрҳо
3.Мутахассиси пешбари шуъбаи рушдӣ иҷтимоӣ ва робита бо ҷомеа
4.Мутахассиси шуъбаи рушдӣ иҷтимоӣ ва робита бо ҷомеа
- Диданд: 67
Омӯзгор шахсиятест, ки бо илму ахлоқ роҳи зиндагии насли наврасро равшан мекунад. Яке аз чунин шахсиятҳои арзанда, ки умри бобарори худро ба соҳаи маориф бахшидааст, устоди варзида, Нурулло Абдуллоев мебошад. Ӯ муаллими фанни забони русӣ, 51 сол собиқаи меҳнатӣ дорад.
Нурулло Абдуллоев дар тӯли бештар аз ним аср садоқатмандона ба таълиму тарбияи насли наврас машғул буда, ҳазорон шогирдро ба камол расондааст. Ӯ мегӯяд: «Қадру манзалати омӯзгор то имрӯз ба қавле дар дасти хонанда буд. Аммо бо ғамхориҳои пайваста ва сиёсати маорифпарваронаи Пешвои миллат, мақоми омӯзгор торафт боло рафта истодааст. Ин ҳама ғамхориҳо моро водор месозанд, ки бо меҳру масъулият ба таълиму тарбияи насли нав машғул бошем.»
- Диданд: 88
Дар асри 21, ки илм ва технология бо суръат рушд мекунад, дар гӯшаҳои ҷаҳон ҷангу ваҳшонияту даҳшати ифротгароёну гурӯҳҳои тундрав ва идеологияи пурзӯри манифатхоҳон ба рӯйи рӯшноиҳо соя барангехтаанд. Он на сиёҳӣву торикӣ ва соя аст, балки хурофот ва ифротгароист, ки аз набуди маърифат, аз тафаккури холӣ ба вуҷуд меояд.
Ба андешаи соҳибназарон ҷомеае ки тафаккураш холист, он ҷо дурӯғ ҳақ мешавад. Хурофа, ба ҷойи илм, таассуб, ба ҷойи таҳаммул менишинад. Мушоҳидаҳо нишон доданд, баъзе ҷавонон, ки бояд чароғи фардо бошанд, ба доми онҳое меафтанд, ки бо шиорҳои дурӯғин, бо “ҷаннат”-ҳои сохта, хулоса, бо суханҳои пуч фиребашон хеле саҳлу осон аст.
Саҳифаи 4 аз 34









