Диданд: 307

   Дар замони муосир шабакаҳои ичтимоӣ-интернетӣ ба яке аз сарчашмаҳои  асосии иттилоот барои мардум табдил ёфтаанд. Бо вуҷуди он, ки ин шабакаҳо     имконияти паҳн кардани маълумотро бо суръати баланд фароҳам меоранд, ҳамзамон боиси паҳн шудани  иттилоот ва хабарҳои бардурӯғ низ гаштаанд.

    Хабарҳои бардурӯғ-ин маълумоте аст, ки асоси воқеӣ надошта, бо мақсади фиреб додан, таҳрик додани эҳсосот ё таъсир расонидан ба афкори умум мебошад. Ин гуна хабарҳо метавонанд ба оромии ҷомеа, эътибори шахсони алоҳида ва ҳатто ба амнияти миллӣ хатар эҷод кунанд.

    Ҷавонон, ки аксарияти корбарони фаъоли шабакаҳои иҷтимоӣ арзёбӣ мешаванд, аксари вақти худро дар ин фазои рақамӣ мегузаронанд. Бо вуҷуди он, ки онҳо бо технология ошно ҳастанд, на ҳамеша тавоноии  таҳлили амиқи иттилоот ва ҷудо кардани ҳақиқат аз дурӯғро доранд.

   Дидаву мушоҳидаҳо нишон доданд, баъзе ҷавонони гумроҳ аз ноогоҳиву бесаводӣ ба воситаи шабакаҳои иҷтимоӣ-интернетӣ ба доми фиреби ифрогароён афтиданд. Онҳо на танҳо риштаи ҷони ҷавони хешро канда карданд, балки наздиконашонро низ ба гирдоби андӯҳ кашиданду ба мотам нишонданд.

    Бояд зикр кард, ки яке аз мушкилоти асосӣ  набудани саводи расонаӣ дар байни қисми зиёди ҷавонон аст. Онҳо ба хабарҳои бардурӯғ зуд бовар мекунанд.

    Бисёре аз хабарҳои ғаразнок, овозаҳо ва маълумоти таҳрифшуда маҳз тавассути ҷавонон дар байни ҷомеа паҳн карда мешавад, ки ин таъсири манфӣ ба афкори омма дорад.

Диданд: 510
    Ҳар як фарди худогоҳ ва ватандӯст бояд дар ҳифзи нигоҳдории якпорчагии ватан, ягонагии ҷуғрофӣ ва сиёсии кишвар, дифои сулҳу оромӣ, истиқлолу Ваҳдати миллӣ масъулиятшинос бошад. Моро лозим аст, то ин ки Ваҳдати миллиро пос дошта, ба қадри ин неъмати бебаҳову муқаддас бирасем ва ҷавонони ватандӯсту хештаншиносро тарбия намоем, ки дар оянда ин гавҳари ноёбро ҳифзу эҳтиёт намоянд.
     Мо бояд имрӯз шукрона аз он кунем, ки дар фазои сулҳу ороми Тоҷикистони азизамон зиндагӣ дорем. Ҷавонони кишваро, ки насли ояндаи миллат, пешбарандаи ҷомеа мебошанд, зарур аст сулҳу субот, ваҳдату ягонагии кишварамонро монанди гавҳараки чашм аз ҳама таҳдидҳо эҳтиёт намоянд.
    Қобили қайд аст, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон то имрӯз чандин конфронсу ҳамоишҳои сатҳи баландро бо мақсади мубориза бар зидди терроризм ташкилу баргузор намудааст ва ҳамеша дар саргаҳи муборизони ин вабои номатлуби замон қарор дорад. Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар бораи ин зуҳуроти номатлуб чунин иброз намудаанд: «Имрӯз терроризм ва экстремизм ҳамчун вабои аср ба амнияти ҷаҳон ва ҳар як сокини сайёра таҳдид карда, барои башарият хатари на камтар аз силоҳи ядроиро ба миён овардааст».

Диданд: 327

    Хиёнат ба давлату миллат бахшиданӣ нест. Хоинон ҳамеша бо дассисаву таблиғоти хатарнок роҳу воситаеро ҷустуҷӯ мекунанд, ки ба субботи ҷомеа халал ва хатар эҷод кунанд.  Аммо, як ибораи мардумӣ аст, ки «саг меҷакаду корвон бо роҳаш меравад».

     Оре, хонандаи азиз!  Медонед, ки гап дар бораи кӣ меравад? Гап дар бораи Шарофиддин Гадоев,  воқеан гадову гадоевҳои дайдуи нокому номурод. Бо аккоси ин сагон ҳеҷ ҳадафи нопокашон сомон наёфт, барор нагирифт. Дар кишварҳоидигар паноҳгоҳ наёфтанд, Онҳо агарчӣ аз худ паноҳандаи сиёсӣ  ном мебаранд, аммо  на танҳо ба Тоҷикистони тозаистиқлоли мо хатарноканд, балки ба дигар кишварҳо низ чун «ангушти зиёдатӣ» ҷойгоҳ намеёбанд.

     Ҳамин аст, ки Шарофиддин Гадоев барои макони зисташро иваз  кардан, сафари Афғонистон кардааст.

     Хонандаи азиз, ба худ савол медиҳед, ки чаро ба дигар ҷо неву ба Афғонистон?!

     Ба ҳамон Афғонистоне, ки дар он ҷо террорист омода мекунанд….

     Ба ҳамон Афғонистоне, ки дар он ҷо мардумаш овораву сарсонанду ташнаи сулҳ…

    Ба ҳамон Афғонистоне, ки мардумаш аз гуруснагӣ ҷон мефурӯшанду имон….

     Ҳамон Афғонистоне, ки садои зан-модаронро ҳаром донистаанд, Ҳамон модароне, ки ба гӯши наслҳо алла мегӯянду онҳоро дар домони муҳаббаташон ба воя мерасонанд…

  1. Маърифат ва масъулият — силоҳи муқобил бар зидди коррупсия
  2. Ифротгароӣ: Ҷавонони гумроҳ ва Ҷомеаи бетараф