Диданд: 265

    Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи танзими ҷашну маросим дар Ҷумҳурии Тоҷикистон” ҳамчун санади муҳими ҳуқуқӣ барои танзим ва идораи ҷашнҳо ва маросимҳои иҷтимоӣ қабул гардида, бо мақсади ҳифзи тартиботи ҷамъиятӣ, рушди фарҳанг ва кам кардани хароҷоти барзиёд татбиқ мешавад.

   Ин Қонун бо таъкиди махсус ба муҳити оилавӣ, анъанаҳои миллӣ ва эҳтироми ҳуқуқу манфиатҳои ҳар шахс, ба хотири барпо намудани ҷашнҳои муназзам ва камхарҷ таълиф шудааст. Риояи он кафолат медиҳад, ки ҷашну маросимҳо бо тарзи арзандаву фарҳангӣ баргузор гардида, бе зарари иҷтимоӣ ва иқтисодӣ бошанд.

   Мақомоти давлатӣ, ташкилоту муассисаҳо ва аҳли ҷомеа вазифадоранд, ки дар амалигардонии талаботи Қонун саҳмгузор бошанд. Аз ҷумла, дар ноҳияи Сангвор назорат ва танзими ҷашну маросимҳо комиссия ё гурӯҳи корӣ ба хотири пешгирии исрофкорӣ, беҷо харҷ кардани маблағҳо ва барҳам задани оромии ҷамъиятӣ ба роҳ монда шудааст. Гурӯҳии корӣ ҳамеша, бо саъю талош маъракаҳоро назорати ҷиддӣ мебаранд.

     Риояи Қонуни танзими ҷашну маросим, пеш аз ҳама, барои таъмини ҳуқуқ ва озодии ҳар шахс дар интихоби шаклу миқёси ҷашн, инчунин ҳифзи иқтисоди оила ва ҷомеа аҳамияти калон дорад. Бо татбиқи Қонун ҷашнҳои идона ва маросимҳои суннатӣ дар муҳити муназзаму фарҳангӣ баргузор шуда, фарҳанги миллӣ ва анъанаҳои некро ҳифз менамояд.

Диданд: 265

      Ҷумҳурии Тоҷикистон яке аз кишварҳое буд, ки дар оғози давлати тозаистиқлолаш ба гирдоби ҷанги шаҳрвандии сангин гирифтор шуд. Солҳои 1992–1997 барои халқи тоҷик, махсусан минтақаҳои осебдида, аз ҷумла ноҳияи Сангвор, солҳои озмоиши азими таърихӣ буданд. Дар чунин вазъияти душвор, зарурати пайдо кардани раҳбари қавиирода, хирадманд ва мардумї  беш аз пеш эҳсос мешуд.

      Дар ҳамин давра, марди далеру фарзонаи миллат муҳтарам  Эмомалӣ Раҳмон ба саҳнаи сиёсии кишвар бо шиори таърихии худ қадам гузошт:
"Ман ба Шумо сулҳ меорам!"

      Аз лаҳзаҳои нахустини роҳбариаш, Пешвои миллат бо иродаи устувор, сиёсати хирадмандона ва дастгирии халқ бар муқобили ҷанг, парокандагӣ ва бесуботӣ мубориза бурд. Ӯ сулҳро на ҳамчун созишномаи расмӣ, балки ҳамчун як фарҳанг ва арзиши миллӣ қабул кард ва барои ноил шудан ба он тамоми тавоноии сиёсӣ, дипломатӣ ва шахсии худро сарф намуд.

     Имзои Созишномаи умумии сулҳ ва ризоияти миллӣ, ки 27 июни соли 1997 дар шаҳри Маскав ба имзо расид, самараи заҳматҳои шабонарӯзӣ, гуфтугӯҳои мураккаб ва хатарҳои ҷонӣ барои худи Президент буд. Ин сулҳ на танҳо ҷанги бародаркушро хотима бахшид, балки асоси як давраи нави рушди устувори Тоҷикистонро гузошт.

     Дар солҳои минбаъда, таҳти роҳбарии Пешвои миллат, Тоҷикистон аз кишвари ҷангзада ба мамлакати ором, пешрафта ва дар ҳоли рушд мубаддал гардид. Барқарорсозии деҳот, бозсозии инфрасохторҳо, ба фаъолият оғоз кардани мактабҳо, беморхонаҳо, роҳҳо ва барномаҳои миллии рушди иҷтимоӣ — ҳама баёнгари нақши беандозаи Пешвои миллат дар сулҳу субот мебошанд.

      Муҳимтар аз ҳама, Пешвои миллат тавонист фарҳанги ваҳдат, сабру таҳаммул, эҳтироми якдигар ва ҳамзистиро ба як бахши муҳими шинохти миллӣ табдил диҳад. Имрӯз Тоҷикистон ҳамчун кишвари сулҳпарвар ва ташаббускори ҳалли мусолиматомези низоъҳо дар сатҳи байналмилалӣ шинохта шудааст.

Олимзода Абдулло,

 муовини раиси ноҳияи Сангвор

Диданд: 265

      Ҷанги шаҳрвандии Тоҷикистон дар ҳар гӯшаи кишвар асар гузошт, ки ин ба ҳама маълум аст. Вале бархе минтақаҳо, мисли ноҳияи Сангвор, дар маркази ин гирудорҳо қарор доштанд. Замине, ки мардуми меҳнаткаш ва содиқ ба Ватанро парвариш додааст, он солҳо сахт осеб дид. Хонаву деҳаҳо вайрон шуданд, ҳазорон оила аз ҳам пошида, садҳо нафар аз ҷумлаи беҳтарин фарзандони миллат ҷони худро аз даст доданд.

     Ҳарчанд сулҳ барқарор шуд ва ваҳдат дар саросари кишвар ҳамчун арзиши олӣ пазируфта шуд, вале дард ва захмҳои он ҷанг дар дили ин мардум то ба имрӯз боқӣ мондаанд. Мардуми ин диёр, ки солҳои зиёд аз имкониятҳои иҷтимоӣ, иқтисодӣ ва инфрасохторӣ маҳрум буданд, ҳанӯз ҳам барои таъмини зиндагии шоиста мубориза мебаранд.

     Бо вуҷуди ҳамаи ин,  миллати тоҷик ба сулҳ устувор монд. Онҳо хуб медонанд, ки чӣ гуна ҷанг хонавайрон мекунад ва чӣ гуна ваҳдат метавонад заминаи зиндагии беҳтарро фароҳам созад. Сулҳро эҳтиром мекунанд, ва ба фардои дурахшон бовар доранд. Сулҳ на танҳо хомӯшии тиру тӯп аст, балки адолат, имконият ва эҳтиром ба зиндагии ҳар як шаҳрванди кишвар мебошад, ки имрўз мо бо он нафас мекашем ва роҳати ваҳдатро эҳсос мекунем.

  1. ВАҲДАТСОЗИВУ БУНЁДКОРӢ ПЕШАИ МИЛЛАТИ ТОҶИК АСТ
  2. Либоси сиёҳи дарозу рӯйи баста фарҳанги мо нест!